2012: WEER OP EIGEN BENEN, WOOLYTOONS.

Waar een deur dicht gaat, gaat een raampje open. 


Er zit zeker een kern van waarheid in deze quote maar ik ben wel van mening dat je het raampje wel zelf open moet doen. Het laatste blog wat ik schreef over de tijd bij Echtstudio ben ik geëindigd bij de 2e verhuizing naar de winkel die zich naast de woning van Kim bevond.

Deze periode vond ik geweldig maar ook geweldig pittig. Ik had op dat moment 2 kleine kinderen onder de 5. Een man met een eigen bedrijf. Mijn vader overleed helaas in 2010 wat een behoorlijke leegte met zich mee bracht. En niet te vergeten dat ik mijn moeder ook in de gaten wilde houden op dat moment. Dan zou je denken…best heftig.

Maar ik heb nog niet verteld dat Echtstudio naar het volgende hoogtepunt ging. De volgende verhuizing, want we waren alweer uit onze voegen gegroeid. Op dat moment hadden we een grote winkel, een webshop waar bestellingen verwerkt moesten worden, we gaven workshops in de winkel. We hadden een inloop avond waarbij iedereen gezellig kon komen haken. We hadden evenementen zoals de Amigurumi dag, één van mijn favoriete. Maar ook bijvoorbeeld de KreaDoe en andere beurzen. We maakten content voor you-tube, haak tutorials. En ondertussen liepen de deadlines van mijn boeken door. 

Ondernemen zit in mijn bloed. Ik doe het nog steeds in meerdere bedrijven. De vraag: “Waarom stap je uit Echtstudio, een iconische winkel op het hoogtepunt, die vanuit je zolder is doorgegroeid?” heb ik vaak gehoord. Het antwoord was vrij simpel. Ik was op. Kim had op dat moment wat oudere kinderen en zat in een andere fase en zij kon veel meer geven dan ik op dat moment kon. 

Het lukte me niet om naast mijn privé leven nog 6 dagen te werken en tussendoor nog een boek te schrijven. Ja…het lukte, maar ondertussen maakte ik mezelf kapot. Want je wil nergens ballen laten vallen. Het was niet fair tegenover Kim om haar meer lasten te laten dragen. 

Ook ging ik mezelf eens kritisch afvragen, wat wil ik nu eigenlijk? Vind ik pakketjes in pakken en workshops geven nog wel zo leuk? Is dat waar ik mijn voldoening uithaal. De eerste 100 workshops zeker, maar daarna ga je wel een beetje op de automatische piloot. 
Je gaat zo mee in de flow en je kunt er niet eens van genieten van al het succes wat behaald is. 

Ik besloot een heel moeilijke beslissing te nemen en Echtstudio over te dragen aan Kim en zelf weer volledig over te gaan op het geen waar ik mee begonnen was. Het ontwerpen van gehaakte items. 

Ik heb een pauze van een maand genomen en dat was heel raar. Niets doen. Een beetje eng. Maar ook heerlijk want ik kon thuis zijn bij de jongens en alle dingen regelen die door de drukte waren blijven liggen. Pauze is leuk..maar stilzitten daar ben ik niet van. 

Het merk Koekeridoo had ik achtergelaten bij Echtstudio dus ik had niets, behalve mijn naam en mijn 2 haakboeken. Dus ik moest weer van voor af aan beginnen. Naar de KvK, en een nieuw bedrijf starten. Ik verzon een naam; Woolytoons. Ik dacht grappige beestjes, Cartoons, Looneytoons, maar dan van wol en daar werd Woolytoons geboren. 

Een nieuw bedrijf, nieuwe socialmedia, klanten moeten je weer weten te vinden. Dat was even wennen. Vanuit een mega zaak naar nul volgers. Maar gelukkig duurde dat niet lang en Woolytoons groeide en groeide en is inmiddels ook weer een gevestigde naam in haakwereld. 

En weet je wat ook heel leuk was, door dit raampje wat open ging kwam de ooievaar naar binnen. Door de rust was er ook ruimte voor het derde kindje wat heel gewenst was. En in 2013 werd na onze twee jongens, Quinty geboren. Wat een cadeautje! 

Het boek Amigurumi & Mini’s kwam ongeveer tegelijkertijd “uit” met mijn eigen mini. Dat was even plannen, maar met een beetje creativiteit kom je een heel eind :)